Bir bireye başta değer verip daha sonrası yok saymak evrenin kurulduğu ilk çağlardan bu yana görülmemiş bir tutarsız davranış algoritmasıdır. Bir kişiye ya da yaşadığın meşrep itibariyle buna her olgu dâhil dengesini kaybettirecek kişilerin narsist tutumlarından mütevellit sağlıklı ruh halimiz bozuluyor.
‘’Bu duruma doğaya yüksünerek örnek verecek olursak arılar; besin stoku kritik seviyeye indiğinde yaşlı arılar genç arılara yaşama şansı sağlamak için toplu olarak kovanı terk eder. Buna açlık oğulu adı verilir. Besin bittiği zaman ise arılar toplu olarak kovanı terk eder. İkinci terk sebebi ise ana arının ölmesidir.’’
Bu kural içerisinde uyum göstermeyen fayda ve menfaatleri doğrultsun da hatta ve hatta çıkar çatışmasında bu eğilimdeki insanlar terk etmeye ya da davranışlarında değişik bir ruh haline girer. Burada irdelemeye çalıştığım kişi bu davranışa maruz kaldığında kendini sorgulamamalıdır. Kişi bu tutumlar ölçütünde tavrına maruz kaldığı kişiden uzaklaşamayacak kadar bağlanma problemi yaşadığı takdir de mantığı doğrultusunda krizi yönetmeye çalışmalıdır.
Bu bağımlı kişiler ve narsist kişilerin bir araya geldiklerinde yaşadığı en büyük uçurumlardan biridir. Kişi en başta karakterine indirgemeli. Öncelikle birey olabilmeyi başarmalıdır. Kendi ayakları üzerinde durup baş aşağı olmaması adına ilk önce yeterli ölçütte sevmeyi tercih etmelidir. Kendini merkezin dışına aldığı takdirde her daim o merkezden uzaklaştığında bir yabancıya fütursuzca güvendiğinde ancak ve ancak yarı yolda kalacağını bilmelidir. Bazen duygular yanıltır. Bazen aşırıya kaçarız. Aşırılık da fazla cefa kârlığı ve kederi doğurur.
Bu narsist kişilere bilhassa bağlanma problemleri olanlar dikkat etmeliler kendilerini. Kendilerine daha fazla önem vermemeliler. Belki de kendilerini daha fazla sevmelilerdir.
