Nazan YAŞARBAŞ


Anne olmak

Anne olmak tek başına yeterince büyük bir sorumlulukken bir de engelli bir çocuğu olduğu için omzundaki yük çok daha fazla olan anne.


 Fiziksel yük bir dereceye kadar kabul edilebilir ve taşınabilir bir şey olsa da asıl sorun annenin her gün maruz kaldığı, kimselerle paylaşamadığı duygusal yüktür.

Önce reddediş vardır, sorun yok sayılır ama içten içe kendini kemirir anne, eşi de dahil olmak üzere herkese yabancılaşır.

 Arkasından utanç gelir, derdini anlatamamanın, çözümsüzlüğün, yalnızlığın, çaresizliğin utancı.

Özellikle Türkiye gibi sadece okumamışların değil okumuşların da zır cahil oldukları bir ülkede bir annenin yaşayabileceği en ağır durumlardan biridir bu.
Benim annem de dahil olmak üzere gördüğüm odur ki bu insanlar ancak ve ancak kendilerininkine benzer sorunlar yaşayan anne/babalarla bulunduklarında maskelerini bir kenara atabilip en azından dertlerini paylaşabiliyorlar, o yüzden benim önerim mutlaka ama mutlaka çocuğun hastalığı ne ise onunla ilgili bir derneğe üye olunması.

Dernekler belki fazla bir maddi fayda sağlamıyor ama aynı aşamalardan geçmiş/geçecek insanlarla bir arada olmak insana en azından yalnız olunmadığının, oralarda bir yerlerde onların da halinden gerçekten anlayan birilerinin olduğunu gösterecektir.