Mine Demir Eser


BU MEVSİM DE AŞK DÜŞTÜ ÖLÜ TOPRAKLARA..!


 

Ben, bu şehre yüreğimi vermişim.

Yıldızlar şahitlik etmiş, gök sarkmış gözlerimden.

Oysa!

Yemin olsun efsunlu bir çığlığın,

Yere düşen damlalarıydı...

Sevinçler damıtmıyor artık ölü mevsimleri.

Yere düşen her damla çığlıklarımı yıkıyor,

Bu şehrin öfke nöbetlerine.

Sanki,

Hazin bir çerçevede saklı yaşam.

Hızla akan günleri sayan kum saati,

İltica etmiş hüzünlere.

Ve;

Hüküm giydirmiş dargın yıllara!

Yamalı düşleri mahzeninde yıllandıran tabutlar.

Tahta beşikte sallıyor masalları.

Gök kubbe meçhul bir ömür büyütüyor emzikli öksüz hayatın uyduruk sahnelerine.

Hangi çığlık besler ki bütün acıları?

Bu; Savunmasız dava da umutlar yoldaşım olur.

Sabıkalı bir bilmece sessizliğimin,

Bu vakitlere armağanıdır bir yara!

Sallarım yalnızlığı tahta beşikte Acı bir haykırışın ninnisiyle uyurum.

Sıkılı yumruklarımda yitik bir ömrü,

Paylıyor sözlerim,

Şehrin titreyen ışıklarında.

Yorgun gövdemin pasını zemheri ayazlar öpüyor...

Firari gülüşlerle rakkase eden yokluk!